لبخند بزن مترسک

    این کشته را نذر پرنده ها کرده ام

     لبخند و دست های باز...

         بی گمان شانه هات لانه ی پرندگان...

نترس مترسکِ من

     من کشته ام را

     نذر آشتی تو و پرنده ها کرده ام...

سر به راه دوست داشتنت

در خمِ کدام کوچه پنهانی

که شهر بوی بهار می دهد؟

سر به را دوست داشتنت

                     پسِ کدام خیابان بجویمت که گیجم از عطر بهار؟

تقویم

با پلک های تو ورق می خورد

         لبخندت به سخره می گیرد

روز و ماه و سال را

وقتی تمام فصل ها بهار می شود!

دو

ر ِ

می

فا

سل

.

.

.

سی.

-لا؟

آهنگ ِ تو لا ندارد.

و

این جفت های سرگردان

به ساحل می رسند!

چشم

گوش

مغز...

کدام را می خواهی؟

اینجا کلّه پزی است.

کجایی عصایِ دستم؟

دوری مثل زمین

نزدیکی مثل زمین

دوری مثل آسمان

.

.

.

نگه دار

چرخ

و

فلک

را

می خواهم درست ببینمت.

مرگ

             زاییده ی کودکی اش بود...

اندازه ی تنهایی من است

                     چشمانت را نبند!

زمین گیر شده ام

می تابی بر من؟

هوسِ آسمان به سرش زده آدم برفی...

می نوازی موهایم را تار تار

می نوازد قلبم را کوب کوب

می نوازم نگاهت را چک چک

کوب کوب

تار تار

چک

چک

ف

 ر

             و

             می

              ری

                   ز

                   م

.

.

.