تبليغاتX
از آدمیت تو تا شاعری حوا

۱) پا كِشان

بادبادكِ توام

زنجير گيسوانم ميان دستانت

هواي تو بي تابم مي كند

رشكِ پرنده هام

وقتي كه مي دوي تا بلندتر برخيزم

 

 

 

 ۲)

بوي الرحمن مي دهد نگاهم

قبله ام تويي

بريز در كامم آبِ حيات را

سپيد بخت مي شوم پيچيده در كفنِ دست هات

.

.

.

+نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم مهر 1387ساعت8:30توسط اعظم حسن تقی |