از آدمیت تو تا شاعری حوا

....

سوگند به پنجره اي كه بال مي زند نبودنت را

به شهادت لولايي كه ندبه مي شود سرگرداني را

در گوشِ اتاق

و گنجشكي كه مي تپد

ريشه در خاك سر به هواي توام

با نگاهي دوخته به تاولِ ماه

ردِ سر انگشتانت بر تاريكي ام...

+نوشته شده در دوشنبه چهارم خرداد 1388ساعت0:55توسط اعظم حسن تقی |